Londra’da ilk kontratımı incelerken “break clause var mı?” sorusunu emlakçıdan çok kendime sordum. Türkiye’de alıştığım kontrat düzeninde böyle bir maddeyi hiç düşünmemiştim ama burada o kadar kritik...

Ben bu kefil lafını ilk duyduğumda şok oldum. Dedim, yani ben hayatımda görmediğim adama nasıl kefil bulayım ki? İngiltere’de filan tamam da, burada bu kadar katı olacağını düşünmemiştim. Düşünün, siz...

Başvuru formunu yolladık değil mi? Hani o uzun, sıkıcı formu doldurduk. Şimdi geldik işin en stresli, en gergin kısmına: Referans kontrolü ve banka hesaplarını gösterme faslı. Düşünün, biri sizin eski...

Evi bulduk, oh be dedik, tam rahatladık derken, emlakçı denen arkadaş sana bir kağıt uzatıyor. Diyor ki, 'Kardeşim, sen bu evi tutmak istiyorsan, hadi bakalım, şu Holding Deposit'i ver.' Ben de böyle...

İngiltere'de, özellikle Londra'da ev bakarken en büyük şokumu evi beğendikten sonra yaşadım. Türkiye'de emlakçıya "Tamam, tutuyorum" dersiniz, kaporayı verirsiniz ve ev sizindir. Burada ise evi beğenm...

Arkadaşlar merhaba, ya vallahi yemin ederim ev arama süreci kadar insanı yoran bir şey yok. Hani dersin ya 'tamam buldum sonunda', sonra bi bakıyorsun pat! Başka bir şey çıkıyor. Benim de başıma geldi...