Londra'ya ilk geldiğimde kiraların yüksekliğine zaten mental olarak hazırlanmıştım. Konumuz Council Tax. Yani Türkiye'deki emlak vergisi ile çöp vergisinin, steroid basılmış ve İngiliz bürokrasisiyle...

İngiltere’de ilk taşındığım gün elime verilen envanter raporunu görünce “Bu kadar detay şart mı?” diye düşünmüştüm. Türkiye’de ev teslimi daha rahat ilerlediğinden, buradaki her çizik, her gevşek vida...

Londra’da ilk kontratımı incelerken “break clause var mı?” sorusunu emlakçıdan çok kendime sordum. Türkiye’de alıştığım kontrat düzeninde böyle bir maddeyi hiç düşünmemiştim ama burada o kadar kritik...

Ben bu kefil lafını ilk duyduğumda şok oldum. Dedim, yani ben hayatımda görmediğim adama nasıl kefil bulayım ki? İngiltere’de filan tamam da, burada bu kadar katı olacağını düşünmemiştim. Düşünün, siz...

Başvuru formunu yolladık değil mi? Hani o uzun, sıkıcı formu doldurduk. Şimdi geldik işin en stresli, en gergin kısmına: Referans kontrolü ve banka hesaplarını gösterme faslı. Düşünün, biri sizin eski...

Evi bulduk, oh be dedik, tam rahatladık derken, emlakçı denen arkadaş sana bir kağıt uzatıyor. Diyor ki, 'Kardeşim, sen bu evi tutmak istiyorsan, hadi bakalım, şu Holding Deposit'i ver.' Ben de böyle...